Ecologische duurzaamheid: duurzame aankopen

Economisch systeem dat producten en grondstoffen zo lang mogelijk in gebruik houdt en waardeverlies zoveel mogelijk beperkt. De tegenhanger van de lineaire wegwerpeconomie.

Aankopen waarbij je rekening houdt met de volledige levenscyclus van een product. Een duurzame aankoop is dus niet automatisch circulair: isolatiemateriaal kan bijvoorbeeld zo bevestigd zijn dat het bij een verbouwing niet meer losgemaakt of hergebruikt kan worden, waardoor zowel het product als de structuur afval wordt.

Rangschikt circulaire keuzes van hoog naar laag: Refuse, Reduce, Reuse, Repair/Refurbish en Recycle. Hoe hoger een keuze op de ladder staat, hoe duurzamer ze is.

Officieel Europees milieukeurmerk voor producten en diensten met een aantoonbaar lagere milieu-impact, zoals schoonmaakproducten, papier, matrassen en toeristische accommodaties.

Forest Stewardship Council. Internationaal keurmerk dat garandeert dat hout en papier afkomstig zijn uit duurzaam beheerde bossen.

Programme for the Endorsement of Forest Certification. Internationaal boscertificatiesysteem met onder meer aandacht voor kleine bosbeheerders.

Eerlijke handelsketen met sociale en ecologische minimumcriteria voor producenten. Fairtrade/Max Havelaar is het bekendste keurmerk.

Verkoop met maximaal één tussenschakel tussen producent en eindgebruiker. Versterkt de lokale economie en beperkt de transportuitstoot.

Producent of handelaar uit de directe omgeving van je logies. Versterkt het streekverhaal, beperkt de transportuitstoot en houdt bestedingen in de lokale economie.

Ontwerpprincipe waarbij producten zo worden gemaakt dat hun materialen na gebruik opnieuw als grondstof kunnen dienen voor een nieuw product, zonder kwaliteitsverlies.

De totale kost van een product over zijn volledige levensduur: aankoop, onderhoud, verbruik en afvoer. Door verder te kijken dan alleen de aankoopprijs, kunnen duurdere maar duurzamere keuzes toch voordeliger blijken.

Methode om de milieu-impact van een product over zijn volledige levensduur te berekenen, van grondstoffen tot afvalverwerking. Wordt gebruikt om milieuclaims met gegevens te onderbouwen.

Europees kader met criteria voor duurzame overheidsaankopen. Bevat productcriteria voor onder meer schoonmaak, papier, voeding en hout die ook private logies als leidraad kunnen gebruiken.

EU-verordening die bedrijven verplicht aan te tonen dat onder meer hout, papier, koffie, cacao, soja en rubber niet bijdragen aan ontbossing. FSC- of PEFC-certificering kan daarbij helpen.

Bestaande producten hergebruiken of professioneel opknappen voor een nieuw gebruik. Staat hoog op de R-Ladder en bespaart grondstoffen en vaak ook geld.

Je koopt niet het product zelf, maar de dienst die het levert, bijvoorbeeld lichturen in plaats van lampen of linnenleasing met retour. Zo krijgt de leverancier meer belang bij kwaliteit en een lange levensduur.

Materialen die al eerder zijn gebruikt en opnieuw als grondstof dienen voor een nieuw product. Een belangrijk principe binnen de circulaire economie.

Producten die zonder synthetische pesticiden of meststoffen worden geteeld en door een onafhankelijk controleorgaan zijn gecertificeerd, bijvoorbeeld met het Europese biolabel of Biogarantie.

Bank die bij haar financieringen sociale en ecologische criteria hanteert. De BankWijzer van FairFin geeft een actueel overzicht van banken op de Belgische markt.

Internationale standaard voor textiel dat getest is op schadelijke stoffen. Relevant voor onder meer bedlinnen, handdoeken, gordijnen en personeelskledij.

Aankoopprincipe waarbij je eenmalig plastic vermijdt en kiest voor navulbare systemen, bijvoorbeeld voor zeep, schoonmaakproducten en dranken. Zo vermijd je verpakkingsafval aan de bron.